[
يتراقص فى قصرى شبح امراه
كانت ملكه فى الحياه
احسبها طفله جميله رقيقه
تتراقص
تتمايل
على لحن حب كان لها الحياه
ممسكه فى يديها تاج من الياسمين
تتمايل
تتراقص
تطير بين ارجاء القصر
تستعيد الذكريات
تتذكر حب عاشت له فى الحياه
مضحيه بعرشها
وملكها لتنال منه الحياه
ارى فى قلبها شريان ينفجر منه دما
يغطى ملامح ثوبها الابيض
يقول
كنت انا شريانه فى الحياه
يجرى دمه بداخلها من خلالى
يسرى فى عروقها دم المحب
كان هو الحياه
وكان دمائه غذاء الامل
تتراقص
تتمايل
رغم نزيف الدم
فى كل حركه
تتذكر همسه منه
فى كل خطوه
تتذكر لمسه يده
فى كل ركن
تتذكر ما كان من همس وحنين
ارى مع كل ابتسامه
دموع تلمع فى عينيها
كانها نجــــــــوم
تلمع من شده الاشتياق
اراها ترقص على نصل سيف
تقتل به نفسها فى الحياه
تتراقص
تتمايل
وتستعيد الذكريات
اراها ممسكه بكاس
تشرب منه وتسكر
تضحــــــــــــك
ضحكات سخريه من الاقدار
تعاتب نفسها
كيف احببته
وكيف كان لى كل الحياه
كيف قبلت ان اعشق
واهــــــــــــــــوى
من لم يكن لى منذ بدايه المطاف
تشــــــــــــــــرب
تسكــــــــــــــــر
ترقـــــــــــــــــــص
متمايله
فى كل ارجاء القصر
ليها تعرف لقلبها مكان
وددت لو ساعدتها
ممدت يدى لها
لالمس خيوط شعرها الذهبى
وامسح دموع تسيل
على الخد دون انقطاع
ولكنهـــــــــــــــــــــا
اصبحت شبح تسكن فى قصور الاشباح
[/size][/center][/color][/font]
